The Silver Beam
Iedereen wordt gezien. Een organisatie, een artiest, een sporter, jij. Maar wat mensen van je zien, ben je nooit helemaal zelf. Het is wat er van je licht overblijft nadat het door je frame is gegaan, door de zaal heeft gereisd en door hun lens is gevallen.
Denk aan een projector in een bioscoop. Licht schijnt door een film, reist als bundel door de zaal en valt in het oog van elke kijker. Wat de zaal ervan vindt, kaatst terug. Dat is The Silver Beam.
Light
Het licht ben jij. Wie je bent, waar je vandaan komt, waar je in gelooft. Bij een organisatie: de missie en de cultuur. Licht is altijd al lang onderweg: wat mensen nu zien, is gevormd door jaren. Daarom kun je het niet nep maken.
Frame
Het frame is wat je laat zien. Je campagne, je post, je imago, je verhaal naar buiten. Hier zit de regie: welke versie van jezelf zet je op het doek? Een goed frame staat dicht bij het licht. Staat het er te ver vanaf, dan wordt het een masker. En daar prikt het publiek doorheen.
Lens
Iedereen in de zaal kijkt door een eigen lens, gevormd door een eigen leven: opvoeding, ervaringen, vooroordelen, context, timing. Hetzelfde frame wordt zo door de één omarmd en door de ander afgewezen. Beauty is in the eye of the beholder. Die lens stuur je niet. Maar je kunt hem wel leren kennen.
Reflection
Wat de zaal ervan vindt, kaatst terug: het oordeel, de reacties, je reputatie. Ook die reflectie reist door de zaal en komt vervormd terug; niet elke reactie is de hele zaal. Met de reflectie stel je het frame bij, zodat je licht zuiver blijft maar beter landt. En de reflectie doet iets met jou. Je wordt er sterker van, of je gaat eronder.
Het veld ertussen
Tussen jouw licht en hun lens ligt een veld vol onzichtbare krachten. Vooroordelen, timing, de tijdgeest, wat anderen al zeiden. Je kunt ze niet besturen, maar je kunt ze wel begrijpen. Daar werkt Noah: hij kent de lenzen al voordat de projector aangaat, en stelt het frame zo in dat het klopt met wie je bent én aankomt bij wie kijkt.
De basis
The Silver Beam bouwt voort op het werk van socioloog Erving Goffman, die in The Presentation of Self in Everyday Life (1956) het dagelijks leven beschreef als toneel: frontstage speel je een rol, backstage ben je jezelf. Goffman beschreef het toneel. Noah regisseert het.
Hoe je gezien wordt, bepaal je niet.Maar je kunt het wel zien aankomen.